Ég sit næstum allan daginn svarandi spurningum um þetta skrtítna land
sem ég kem frá. Mér finnst ég vera í nokkurskonar klemmu af því að ég
er Íslendingur. Í kvöld var tími í danskri menningu fyrir okkur
útlendingina, sem allir útlendu nemendurnir eiga að mæta í. Satt að
segja fattaði ég ekki hvað ég var ap gera þarna inni. Ég var
allaveganna ekki að læra neitt nýtt. Allt það sem kennarinn sagði vissi
ég nú þegar, flest var svona „no-brainer“ hlutir eða svona hlutir sem
maður bara veit ósjálfkrafa. Ég veit að Danmörk er flöt, ég veit
hvernig Danir eru, ég þarf ekki í kennslu í þessu. Það voru allir
útlendingarnir þarna nema norska stelpan sem þurfti ekki að mæta því
hún talar sína norsku og danirnir skilja hana og hún skilur danina. Á
meðan við Íslendingarnir þurfum að vera þarna. Við eigum kanski
erfiðara með að eiga samskipti á dönsku, en íslensk menning en lítið
sem eitthvað frábrugðin danskri menningu. Þarna í tímanum var verið að
tala um að það eru ekki nafnadagar í Danmörku en þeir halda jól og
páska. Ég man eftir svipnum sem kom á andlitin á eistnesku
stelpunni og ungverjunum þegar komst upp um þann furðulega sið að dansa
í kringum jólatré um jólin. Það var líka fleira í sama dúr sem kom
fólki á óvar, hlutir sem eru bara sjálfsagðir hlutir í mínum huga.
Hlutir sem maðut bara veit ósjálfrátt. Eitt sem kemur líka útlendingum
á óvart er maturinn hér. Danskur matur sem mér finnst fullkomnlega
eðlilegur,því hann er líka borðaður á íslandi. Til dæmis í dag í
hádeginu þá var síld og rúgbrauð. Og svo líka annað, kjötbollur,
ungverska stelpan hafði sínar efasemdir um þennan rétt sem hún hafði
aldrei séð áður. Eins voru í gær soðnar kartöflur með kjötinu
plús brún sósa. útlendingunum fannst þetta líka undarlegt. Þannig að ég
fatta ekki alveg hvað ég á að gera í tímum um danska menningu. Það er
eins og ég sé föst einhversstaðar á milli. Ég er ekki Dani en ég er
heldur ekki útlendingur(alla veganna ekki á þann hátt). Fólk bara
virðist ekki almennt vita baun í bala um Ísland. Ég og
Haraldur,íslenski strákurinn vorum að tala saman á íslensku við
matarborðið um daginn, þegar einhver spurði hvaðan tungumálið sem við
töluðum væri. Við svöruðum að íslenska væri eitt af Norrænu
tungumálunum og reyndum að útskýra fyrir þeim að íslenska væri
upprunalegasta/elsts norræna tungumálið og að einu sinni hafi verið
sama tungumálið talað á Norðurlöndunum. Þetta virðist vera svo erfitt
fyrir svo a marga. Það er eins og viðhorfið til Íslands sé „Æ, eyjan
þarna uppi.“ Við erum ein stór hulin ráðgáta. ég verð að segja að þetta
truflar mig mjög mikið. Sérstaklega að fólk úr þjóð sem er svo skyld
okkur, og við vorum hluti af fram á síðustu öld, viti varla um tilvist
okkar. Erum við það ómerkileg í augum þeirra, eða hvað? Ég bara skil
þetta ekki. Það er eins og maður geti ekki verið Norrænn nema að vera
frá Skandinavíu eða Danmörku. Skandinavía og Norðurlönd eru tvennt
mismunandi, Skandinavía er bara hluti af Norðurlöndunum. Það er eins og
Ísland sé bara gleymt þarna upp í Atlantshafinu. Ég er búin að ákveða
að reyna að eyða þessari fáfræði.