Jæja ég hef ekki skrifað neitt í nokkra daga núna, ég hef verið svo þreytt í lok hvers dags í vikunni sem leið að ég hef ekki haft orku til að pikka einhver orð inná tölvuna. En nú er ég endurnærð og tilbúin að skrifa.
Málefni dagsins hjá mér er ólíkar matarvenjur. Þó að danskur matur sé gjarnan líkur íslenskum mat þá hef ég tekið eftir því að matarvenjur Íslendinga og útlendinga eru ólíkar. Ég ætla að byrja á morgunmatnum. Á morgnanna er boðið upp á jógúrt, einhverskonar abt-mjólk, þykkmjólk og kornfleks og síðan haframjöl og púðurskykur til að setja útá jógúrtið, abt-mjólkina og þykkmjólkina. Mér finnst þetta alveg fínt þó að mér finnist skrítið að setja Ota haframjöl eins og maður notar í hafragraut út á þykkmjólk. En það er brauðið sem ég botna ekki í. Á morgnanna er líka boðið upp á brauð, hvítt brauð og síðan maltbrauð eða normalbrauð en eina áleggið sem er notað er sulta og ostur. Allir Danirnir og hinir útlendingarnir setja sultu eins og ekkert sé á brauðsneiðina hjá sér. Ég get skilið marmelaði en ekki sultu. Ég þarf altaf að smyrja mér samloku til að hafa til að borða á milli hádegismatar og kvöldmatar, og það er alltaf samloka með osti, mikið er ég orðin þreytt á samlokum með osti. En á sunnudögum er gjarnan meira úrval, í dag var líka boðið upp á tómata, gúrku og spægipylsu. En þetta með sultuna skil ég ekki, fyrir mér er sulta eitthvað sem maður notar með kjöti og vöfflum.
<>Síðan kemur kvöldmatur. Það sem mér finnst furðulegast þar er að fólk saltar á piprar matinn alltaf með saltinu og piparnum úr staukunum á borðinu. Bæði Danirnir og hinir útlendingarnir gera þetta. Mér finnst matinn hér aldrei vanta salt eða pipar, ég nota örsjaldan extra salt eða pipar á neitt, það eina sem ég nota salt á eru kartöflur,popp og í hafragraut. Þetta finnst mér furðulegt. Ég sá einn Ungverjan um dagin setja salt á brauðið hjá sér, ji minn, mér hefði aldrei dottið það í hug. Síðan annað þegar fólk er búið að borða og situr enn með diskana sína á borðinu þá gengur enginn frá hnífinum ofan í gaffalinn , heldur bara skilja bara hnífapörin einhvern vegin eftir á disknum. Ég veit svosem að þeim finnst mínar matarvenjur líka undarlegar, ég uppgötvaði það um daginn þegar allir góndu á mig stappa bita af steiktum fiski í raspi við kartöflurnar á disknum hjá mér, þau voru öll hvað á það að þýða að stappa þetta tvennt saman af öllu því sem hægt er að stappa saman. Og líka það að ég blandaði haframjölinu vel við þykkmjólkina í morgunmatnum í stað þess að skilja haframjölið ofan á þykkmjólkinni og borða þannig. Eitt sem ég hef líka tekið eftir með kvöldmat, eg það er kjötmeti þá er sjaldnast sósa með og aldrei sulta. Ég átta mig ekki á því hvað það á að fyrirstilla. Furðulegt
<>Það var eitt sem stórundraði mig um daginn. Það var í morgunmat held ég á fimmtudaginn. Ein ungverska stelpan drekkur altaf mjólk á morgnanna, en á fimmtudaginn fékk hún sér mjólk í glas en spýtti síðan mjólkinni og sagði að þetta væri eitthvað skrítin mjólk. Ég sá á fernunni að mjólkin var ekki útrunnin þannig að ég varð forvitin og náði mér í glas og smakkaði. Ég komst að því að það sem var í fernunni var bara venjuleg nýmjólk og ekkert skrítið við hana. Stelpan hafði bara aldrei drukkið nýmjólk. Mér fannst þetta svo undarlegt, hvernig er hægt að komast hjá því að kynnast nýmjólk. Fyrir mér er nýmjólk ein sú venjulegasta og eðlilegasta mjólkurvara sem til er. Jafnvel þó að ég sé léttmjólkurmanneskja þá er nýmjólk samt venjuleg mjólk. Þetta kom mér svo á óvart.
Það var lamb um daginn í kvöldmat. Dönunum og útlendingunum fannst ekkert athugavert við lambið.. Það var vel matreitt og var þannig séð gott en kjötið var bara ekki gott. Þetta var Ný-Sjálenskt lamb. það var bara ekki rétt lambabragð af þessu lambi. Mikið eru íslensk lömb bragðbetri og þar á eftir koma grísk lömb.
Þar sem skólinn er frekar alþjóðlegur þá er boðið upp á mjög alþjóðlegan mat. Á laugardeginum fyrir viku voru Ungverjarnir með kennaranum að elda ungverskan mat og á Sunnudaginn fengum við ungverkst langos í morgunmat. Á miðvikudaginn verður japanskur og kínverskur matur sú japanska verður í eldhúsinu ásamt kennaranum og matreiðslu hópnum að elda japanskt og smá kínverskt. Mig langar einhvern daginn til að fá að elda íslenskan mat. Harald langar að hafa Þorramt, kæstan hákarl, svið og hrútspunga. En ég held að það verði sagt pass við því með öllum greiddum atkvæðum ef það verður eldaður íslenskur matur. Ég vil hafa eitthvað venjulegra sem fólk getur borðað., Steikta ýsu í raspi með soðnum kartöflum og þúsundeyja sósu, eða lambakjöt, eða ef ég vil hafa mjög íslensk.. hangikjöt og uppstúf, en þá þyrfti ég að fá kjötið frá Íslandi og ég mundi vilja Ora baunir líka. Ég sé til. Samt held ég að það gæti verið gaman að gera eitthvað, því útlendingar vita almennt ekkert um Ísland og þaðan af síður hvað er borðað á Íslandi.