Undanfarna daga höfum við verið að flandra um austfirðina. Hér er að sjálfsögðu búið að vera afbragðs veður sól og blíða og hiti 15-20 stig. Við mættum á Breiðdalsvík á sunnudagskvöldi eiginlega bara af því að við fundum laust pláss og okkar reynsla er að fyrir austan á sumrin tekur maður það sem býðst, allt annað var fullt.
Á mánudaginn héldum við á Hólmsnes sem er á milli Eskifjarðar og Reyðarfjarðar, þar fórum við upp á Hólmaháls. Upp á Hólmaháls er gönguleið og þegar upp er komið er vægast fagurt útsýni yfir Eskifjörð. Ísland er fallegt land. Fjöllin eru á sama tíma traust, yfirþyrmandi og ógnandi. Ferðinni var nú samt sem áður ekki heitið þarna upp fyrir útsýnið, heldur er þarna völvuleiði. Sagan segir að völvan hafi beðið um að vera grafin í hlíð Hólmaháls Eskifjarðarmegin og á meðan bein hennar fengju að hvíla þar óbrotin mundi hún vernda Eskifjörð og Reyðarfjörð. Völvan á að hafa sveipað firðina þoku á ögurstundu bæði í Tyrkjaráninu og í seinni heimsstyrjöldinni og þar með bjargað báðum fjörðum frá árás.
Eftir gönguna var förinni óvænt heitið á Sjóminjasafn Austurlands á Eskifirði. Það er snoturt lítið safn með sýningu um ótrúlegt en satt sjóferðrir á Austurlandi, en þar er líka sýning sem sýnir búnað úr allskonar iðngreinum til dæmis brjóstsykursgerð.
Við höfum nú bætt við tveimur nýjum sundlaugum í „safnið“ á mánudaginn enduðum við daginn í sundlaug Breiðdalsvíkur. Það er áhugaverð laug og hef ég ekki séð sporöskjulaga almenningssundlaug áður. En þarna er laug og heitur pottur. Þriðjudaginn byrðum við svo að fara í sundlaug Stöðvarfjarðar. Hún er öllu hefðbundnari, ferhyrnt laug. Aðgangurinn að lauginni er þó smá sérstakur, maður leggur við íþróttahúsið gengur upp smá brekku og í gegnum boltavöll, sem er örugglega smá vandræðalegt þegar fólk er þar í boltaleikjum, að lokum er svo gegnið inn í húsið gegnum laugarsvæðið. Við komum á hárréttum tíma og höfðum laugina alveg útaf fyrir okkur í sól og blíðu. Frábær sundferð. Nú eigum við bara eftir tvær sundlaugar á austurlandi, Sundlaug Fáskrúðsfjarðar er bara opin á veturna og sundlaugin á Reyðarfirði er aðeins opin almenningi í maí og september og þá í tengslum við skólasund. Ég hef efasemdir um að við náum þessum laugum.
Þriðjudaginn var annars frekar tíðindalítið við fórum aftur á Hólmaháls því Gunnjón vildi heilsa aftur upp á völvuna. Eftir hádegi var svo afslapp á tjaldsvæðinu í sól, ég prjónaði og Gunnjón las Jailbird eftir Kurt Vonnegut. Um kvöldið fórum við svo í frábæran þriggja rétta kvöldverð á veitingastaðnum L’Abri á Fáskrúðsfirði.
Nú eftir þrjár nætur á tjaldsvæði á austurlandi er ég mikið búin að hugsa um tjaldsvæði. Ef til vill er ég búin að vera of mikið á meginlandi Norðurlanda og viðhorf mín til tjaldsvæða breyst. Á Íslandi sækjumst við helst eftir rólegum tjaldsvæðum, helst gömlum með sem minnstri þjónustu því það fælir aðra frá og verður því aldrei troðningur. Á meginlandinu förum við alveg á stór tjaldsvæði með allri mögulegri og ómögulegri þjónustu. Munurinn er að á meginlandinu er enginn troðningur og þar eru hólfuð pláss á tjaldsvæðunum. Við höfum í þessari ferð keyrt nokkrum sinnum fram hjá tjaldsvæðinu á Reyðarfirði og er þar vægast sagt troðið og búið að opna nokkur aukastæði. Vögnum er lagt þvers og kruss og hver ofan í öðrum og þröngt um fólk. Við höfum verið á Reyðarfirði í þessum aðstæðum og það var ekki ánægjulegasta útilegan. Ég skil ekki hvað er heillandi við að vera í kös. Tjaldsvæðið á Breiðdalsvík er mjög lítið og fáir komast fyrir. Hér er smá troðningur en ekkert í líkingu við vagnasúpuna á Reyðarfirði. Það er annars mjög áhugavert að sjá hvernig fólk treður sér. Í gærkvöldi mætti fjölskylda með hjólhýsi og vildi koma sér fyrir en til þess að það væri hægt þurftu þau að loka annað fólk inni. Nú bíður sá innilokaði eftir því að hinn fari. Hér er lika umferð stórra bíla. Hér væri hægt að hafa mjög kósý tjaldsvæði með bara smá skipulagi og reglum. 1. Koma vagni/tjaldi fyrir og færa svo bíl á bílastæði 2. Merkt afmörkuð stæði, nákvæm stærð svæðis uppgefin 3. Reglur um hvernig vagn/tjald skal snúa. Með þessu væri hægt að nýta betur pláss og tryggja eldvarnaviðmið milli vagna/tjalda og allir fengju pláss. Sjálfsagt mundi svona skipulag takmarka fjölda á vinsælum tjaldsvæðum eins og á Reyðarfirði og Egilsstöðum og færri kæmust að en vildu. En á sama tíma mundi aukast eftirspurn og vonandi þá framboð líka. En kannski fíla Íslendingar bara troðning og skipulagsleysi og er sama um öryggisatriði eins og flóttaleiðir og brunavarnir.
Leave a Reply