Mætti niður á höfn á Seyðisfirði eldsnemma morguns í von um að komast í borð í hið fróma skip Norrænu í ævintýraleit í fjarlægum Austurlöndum Danaveldis og Svíaríkis.
Þegar niður á höfn var komið birtist skyndilega dularfullur maður sem spurði hvort ég væri Gunnjón Gestsson og benti mér á að ég þyrfti samþykki frá Lykli fjármögnun ef ég ætlaði með bílinn úr landi. Þar sem Lykill á jú enn meirihluta í bílnum.
Hann virtist þó halda að það yrði lítið mál og efaðist ekkert um að ég næði skipinu þó skrifstofur Lykils opnuðu ekki fyrr en níu. Ég skutlaði því Úlfhildi út og fór í bilaröðina, þar sem aldraðir Þjóðverjar á sendibílum mynduðu skjaldborg um mig eins og hestvagnahring í gömlum vestra, og beið þar í eina og hálfa eilífð þar til á slaginu níu.
Ég náði fljótlega inn en Lykilstarfsmaðurinn á línunni hafði ekki mikla trú á möguleikum mínum. Sagði að ef ég myndi ekki annaðhvort borga niður bílalánið eins og það leggur sig eða fá bankann minn til að ábyrgjast bílinn erlendis þá færi ég ekki fet hvað þá sjómílu. Þar sem ég er ekki með tvær milljónir á reiðum höndum ákvað ég að hringja frekar í banka. En þar kannaðist enginn við að ábyrgjast bíla erlendis en buðust til að reyna ná í útibúið mitt þar sem einhver gæti vitað meira en það gæti ekki gerst fyrr en í fyrsta lagi eftir 10 þegar ég ætti að vera löngu kominn um borð.
Ég sat í umræddum bíl kófsveittur og skjálfandi af ótta við að verða vísað frá landi erlendis, ákærður fyrir að stela eigin bíl, eða jafnvel kjöldreginn fyrir að fara frá landi með ókláraða skriffinnsku á bakinu. Ég og Úlfhildur skiptumst á skilaboðum, bæði í panikkasti, og íhuguðum að hætta jafnvel bara við og fara heim eða taka sénsinn og ef bílinn fengi ekki inngöngu í Danaveldi að fara bara um á lest, en slík farartæki eru víst mjög móðins þarna fyrir austan, með tjaldið á bakinu.
Við ákváðum þó að við værum komin of langt til að snúa við núna og fara bara um borð í Norrænu og reyna að redda málunum á leiðinni. Ég tróð mér um borð og bílnum var pakkað út í horn á þéttsettnu bílaþilfari. Ein agnarsmá sardína í tröllvaxinni dós. Núna var of seint að snúa við. Það væri algjörlega ómögulegt að hreyfa bílinn meira en fimm sentimetra fyrr en við kæmum í land í Danaveldi. Svo þétt var bílum pakkað.
Skipið sigldi úr landi en á meðan hringdi ég símtal eftir símtal og beið á línum með einhæfa biðtónlist í eyrum. Eftir mörg löng og ruglingsleg símtöl við bankamenn bað einn þeirra mig um að senda póst á Lykil og komast til botns í því nákvæmlega hvað bankinn ætti að gera því hann, þaulvanur maður, hafði aldrei heyrt um að það þyrfti veð úr banka fyrir bíl í frí.
Milli hjartaáfalla borðaði ég dýrindis smurbrauð og spilaði Uno af alefli en það er önnur saga.
Á meðan á þessu stóð var ég svo ringlaður og stressaður að ég var orðinn handviss um að ég væri að verða sjóveikur. Þrátt fyrir að hafa aldrei upplifað slíkt áður enda kominn af eintómum sjómönnum. Þrátt fyrir þennan sljóleika þá hlýddi ég eins og góður drengur og sendi póstinn. Nokkrum klukkustundum síðar barst svar frá Lykli:
,,Getur þú sent okkur afrit af farseðli fram og til baka?”
Ég gerði það og ekki leið að löngu þar til ég fékk svar til baka um að þetta væri græjað og bílinn væri góður út.
Með þessum eina pósti var vandinn leystur, burri heimtur úr helju, og það sem virtist fyrst vera endalokin reyndist vera minnsta mál.
Þökk sé aðstoð frá frábæru fólki hjá Landsbankanum og Lykli þá heldur ævintýrið áfram.