Káetan okkar er eiginlega eins framarlega í skipinu og hægt er og á 8. dekki, við finnum því talsvert fyrir öldugangi þar. Það er mjög undarlegt að fara í sturtu og stíga ölduna í sturtu get ég sagt ykkur. Ég, Úlfhildur hafði efasemdir um að ég ætti eftir að geta sofið þegar ég lagðist í rúmið í gær og fann vaggið í skipinu. Ég hafði hinsvegar mjög rangt fyrir mér og sofnaði eiginlega samstundis og svaf vært. Ég vaknaði hinsvegar smá um þrjú í nótt við drunur og smá hristing. Það fyrsta sem ég hugsaði var, er þetta jarðskjálfti. Þá rann upp fyrir mér, nei já ég er í skipi. Ég held að þetta hafi frekar verið að akkerið að fara niður þegar við stoppuðum í Þórshöfn, eða eitthvað annað tengt lendingu Í Þórshöfn sem átti sér víst stað á þessum tíma.
Morgunmatur var kl. 7:45 í Skansagarði og var undursamlega góður. Continental morgunverðarhlaðborð eins og á besta hóteli ásamt miklu úrvali af dýrindis rúgbrauði og rúnstykkjum og áleggjum til að fylla þau. Fullt af unnum kjötvörum, kæfum og ostum.
Hér um borð er annar hver veggur þakinn myndum og fróðleik um Norrænu og ýmsa fyrirrennara hennar ásamt áhugaverðum upplýsingum um Færeyjar og Ísland forðum daga með sérstakri áherslu á Seyðisfjörð hvað Ísland varðar. Allur þessi fróðleikur er settur fram, eins og öll skilti um borð á færeysku, ensku, og þýsku en færeyski textinn hefur kennt okkur ýmislegt skemmtileg færeysk orð sem íslenskan mætti gjarnan taka upp svo sem ,,skálkabros” fyrir glott og ,, veraldarbardagi” fyrir heimstyrjöld.
Eftir morgunmat fórum við í sund. Nú teljum við okkur hafa dágóða reynslu af sunferðum, en þessi var ólík öllum öðrum. Við bjuggumst ekki við mikilli aðstöðu en fundum svo meira að segja læsta skápa. Eins og við var að búast var ekki sér rými til að þurrka sér milli sturtu og búningsklefa. Hins vegar var enga sápu að finna í sturturýminu og varð mér mjög illt í íslenska sundhjartanu, því við erum jú auðvitað alin upp við að þvo okkur vandlega með sápu án sundfata. Það var þó vaskur þarna rétt hjá þig sápa við hann, þannig að þetta reddaðist. Sundlaugin í Norrænu virðist eiga við annars konar vandamál varðandi sundföt en íslenskar laugar. Hér eru skilti uppi á þýsku sem byðja fólk vinsamlegast um að vera í sundfötum. Enginn þjónustuaðili færi að setja upp slíkt skilti á þýsku nema að nekt Þjóðverja væri vandamál
Eftir sundið þurfti að hringja í tryggingafélagið fyrir bílinn til að tryggja (ha!) að bílinn fengi grænt kort og þar með grænt ljós á að keyra á meginlandinu. Það reyndist minnsta mál og kom það Gunnjóni mikið á óvart að það kostaði ekkert. Konan í símanum óskaði honum góðrar ferðar.
Eftir að tryggingar voru í höfn ákváðum við að vinna í að búa til Youtube myndband um Norrænu og fórum því á neðsta dekk og unnum okkur svo upp á við og tókum vídeó af öllu merkilegu á hverri hæð fyrir sig þar til toppinum var náð til tryggja að við ættum örugglega nóg af myndefni til að klippa saman og tala yfir síðar.
Þegar við höfðum tekið nóg af myndböndum í bili þá skelltum við okkur í heitan sjópott úti á dekki sjö. Þar lágum við í mestu makindum. Við töldum okkur sjá Hjaltlandseyjar en skyggnið var svo lélegt sökum þoku að við greindum ekki nema mjög óskýr form sem gætu hafa verið ofskynjanir.
Tveir skipstjórar eru í Norrænu, þeir Pétur av Vollanum og Bogi Petersen. Við horfðum á heimildarmynd um Norrænu frá Discover Channel áður en við lögðum af stað. Þar komu þeir við sögu og finnst okkur hálf þekkja þessa menn eftir það. Annar þeirra tilkynnti í hljóðkerfi skipsins stuttu áður en við fórum í pottinn að við mundum bráðlega sigla fram hjá Hjaltlandseyjum. Okkur þætti samt vænt um að þeir kynntu sig þegar þeir tala svo við gætum vitað hvor er hver.
Við vorum svoldið sölt og þakin þörungum eftir pottinn þannig við skunduðum á sloppum og sandölum í gegnum nánast allt skipið aftur í káettu í þriðju sturtu dagsins að skola af okkur saltið.
Eftir það settumst við aðeins niður á Undirhúsinu, kaffihúsi skipsins, og gæddum okkur á undursamlegum samlokum og fylgdumst úr fjarlægð með fjöltyngdu bingói og sáum til þess að það færi örugglega friðsamlega fram.
Eftir nokkra drykki og Bingó, sem lauk án neinna meiriháttar blóðsúthellinga, var tími til að borða kvöldmat í kaffiteríunni Nóatúni. Maturinn þar var einfaldur heimilismatur sem reyndist í besta falli sæmilegur sem var mikil vonbrigði eftir að öll önnur matseld um borð var frábær. En við því mátti kannski búast þar sem Nóatún er lang lang ódýrasti veitingastaður Norrænu og maður fær yfirleitt það sem maður borgar fyrir. Norræna virðist átta sig á þessu og býður þeim sem eiga pantað í Nóatúni að uppfæra í mat í Skansagarð á sanngjörnu verði. Kannski við gerum það næst.
Þegar þessi orð eru skrifuð sitjum við á Laterna Magica á tíunda dekki og horfum á ljós úr fjarlægum skipum út um fjarlæga gluggana. Ekki ýkja fjarri okkur sitja eldri þýsk hjón og spila Yahtzee sem væri ekki frásögu færandi ef þau hefðu ekki komið með eigin borðdúk sértaklega til að spila á.
Kveðja, Gunnjón og Úlfhildur sem skrifa hér saman.