Vöknuðum í Norrænu og fórum beint í morgunmat í Nóatúni. Sú máltíð var mun betri en kvöldmaturinn í gær enda maturinn að sumu leyti sá sami og í Skansagarði.
Eftir morgunmat þurftum við að taka til og pakka niður dótinu okkar fyrir brottför. Þá rann upp fyrir okkur að við vorum með allt of mikinn handfarangur. Í næsta skipti ætlum við að taka minna með okkur inn í skipið. Sérstaklega í ljósi atburða sem áttu sér stað síðar um daginn.
Að því loknu settum við í gluggasæti í almenningrými og þá hófst löng bið. Maður þarf að yfirgefa klefann nokkuð löngu fyrir brottför. Við bíðum þarna í um 3 klukkutíma. Gunnjón las í bók og Úlfhildur endurnýjaði kynnin við Candy Crush.
Loksins kom tilkynning í kallkerfi skipsins um að búið væri að opna niður á bíladekk og gangandi farþegar beðnir um að fara að landgangi. Skipstjórinn þakkaði svo farþegum fyrir samfylgdina og reyndist það vera hann Bogi sem sigldi með okkur þessa ferðina
Við gerðum ráð fyrir því að líkt og á Seyðisfirði gilti sú regla að farþegar aðrir en bílstjórar mættu alls ekki vera í bílum inni í skipinu og því fór Gunnjón niður og ég út um landgang. En það var þó fljótlega ljóst að þessu regla var ekki lengur í gildi, eða allavega ekki lengur virt, því að nánast önnur hver manneskja í skipinu tróð sér niður á bíladekk í einu.
Á bíladekki var svo þétt pakkað að það var ekki einu sinni hægt að opna dyrnar á okkar bíl því hann var lengst úti í horni og ekki nema örfáir sentimetrar í næstu bíla. Því var ekkert að gera nema standa fyrir utan bílinn og bíða þar til allir nærliggjandi bílar voru farnir. Í næsta bíl fyrir aftan var sænskt par með smábarn og köstuðu þau kveðju á Gunnjón. Við höfum ítrekað rekist á þessa litlu fjölskyldu í ferðinni. Þau borðuðu á næsta borði á veitingastaðnum á Seyðisfirði, voru í næsta tjaldi á tjaldstæðinu sama kvöld, og voru nú í næsta bíl við okkar. Við vitum ekkert hvað þetta fólk heitir og einu samræður okkar voru að þau báðust afsökunar á því að drengurinn þeirra væri úrillur því hann væri að taka tennur og við sögðum það ekkert mál. Samt finnst manni maður nánast þekkja þetta fólk þegar leiðir okkar liggja saman svona aftur og aftur.
Meðan á þessu stóð lenti Úlfhildur í ævintýri. Hún fór auðvitað út um landganginn. Í hafnarhúsinu voru engar merkingar um hvert ætti að fara en það var nú ekki erfitt að finna út úr því. Þegar út úr húsinu var komið var komið út á undarlegt svæði. Þar voru bílastæði rutudtæði en engar rútur. Úlfhildur hélt að væri kannski svipað rútufyrirkomulag og á Seyðisfirði, að manni yrði kannski skutlað eitthvert annað til að bíða eftir bílstjórum, en það var nú ekki svo. Engar merkingar voru um hvaða tilgangi þetta svæði gengdi eða hvernig maður kæmist út af því. Ákveðið var að ganga meðfram vegi sem þarna var og athuga hvort eitthvað skýrðist en það var nú ekki þannig. Það var eitt skilti sem sagði að 2.000 metrar væru á lestarstöð og 3.500 metrar í miðbæinn. Úlfhildur ákvað að að 2 km á lestarstöðina væri nú ekki svo slæmt þó það væri steikjandi hiti og hún haldandi á fullt af handfarangri. Enga lestarstöð var að finna, aðeins nokkuð marga aðra vilta gangandi farþega. Þegar komið var að bæjarmörkum og byggð endar var snúið við. Á leiðinni til baka var svo skilti hinum megin við veginn sem útskýrði skrítna svæðið, það er víst drop off / pick up svæði fyrir gangandi farþega. Stuttu eftir að Úlfhildur sneri við var Gunnjón laus og kominn út og gat sótt mjög svo sveitta Úlfhildi eftir fjögra kílómetra langa göngu í steikjandi hita og með fullt farangri.
Við höldum að hér sé ekki við Smyril Line að sakast. Þeir eru auðvitað stór karl á Seyðisfirði og geta því stjórnað því hvernig skipulagið er þar. Hinsvegar deila þeir aðstöðu með öðrum í Hirtshals sem er eflaust sama um skipulag.
Eftir þessa svaðilför lá leið okkar í bæinn Skagen nyrst í Jótlandi. Við gæddum okkur á dýrindis mat í bakarí í bænum og fórum svo á röltið. Okkur varð fljótlega ljóst að það var eitthvað mikið um að vera. Göngugatan var full af fólki og að það virtist tónleikar á hverri einustu krá. Svo mikið að maður gat staðið á götuhorni og heyrt þrjú lög samstundis, flest sungin af rámum köllum með kassagítar. Eftir smá leit á netinu kom í ljós að tónlistarhátíðin Skagen Festival var í fullum gangi. Við völdum því greinilega réttan tíma til að kíkja á Skagen.
Verandi rólyndisfólk tókum við ekki beinan þátt í hátíðarhöldunum en röltum þess í stað um bæinn og sáum meðal annars elsta vita Danmerkur byggðan um miðja átjándu öldina og ýmislegt fleira skemmtilegt.
Þrátt fyrir mannmergð í Skagen og nágrenni var lítið mál að finna pláss á nærliggjandi tjaldsvæði. Á Skagen Camping erum við með stórt pláss afmarkað með trjágróðri, aðgang af rafmagni, og mjúka jörð sem auðvelt er að koma tjaldhælum í. Enda tókst okkur að tjalda á mettíma nánar tiltekið á um 13 mínútum en framleiðendur tjaldsins gera ráð fyrir 15 mínútum í tjöldun og við því vel undir pari. Aðstaðan á svæðinu virðist líka frábær. Hér er meðal annars minigolf völlur með risaeðluþema sem þó var lokaður þegar okkur bar að garði.
Við gátum hinsvegar ekki grillað þar sem allt gas í Danmörku virðist vera smellugas sem passar ekki við grillið okkar. Því fengum við okkur “ítalskt” kjúklingasalat úr Super Brugsen sem var ekkert verra en kvöldmaturinn í gær í Nóatúni.
Nú er það bara hygge úti í kvöldsólinni í fínum hita, nokkuð sem hefur sjaldan eða aldrei gerst á ferðum okkar um Ísland
