Vöknuðum eldsnemma í morgun (um sex á íslenskum tíma í kringum 7 á skipstíma) við tilkynningu um að allir ættu að drífa sig fram og taka með sér alla persónulega muni því Norræna kæmi senn í land. Við hlýddum að sjálfsögðu og við tók löng bið frammi. Fengum okkur smurbrauð í morgunmat en vegna þess að allir farþegar voru búnir að yfirgefa káettur sínar og því flest öll sæti tekin þurfum við að borða á öðrum veitingastað en við keyptum matinn í.
Þegar í land var komið hópaðist öll hersingin niður á bíladekk. Við hefðum þó getað beðið talsvert lengur þar sem okkar bíll var á upphækkuðum palli sem er ekki hægt að setja niður fyrr en allir bílar á neðri bíla dekkjum eru komnir út. Með mörg hundruð bíla um borð tók það smá tíma.
Þegar við vorum komin frá borði héldum við vestur til Akureyrar. Þar leituðum við uppi Cafe Berlín, stað sem við römbuðum inná í síðustu hringferð, en þar fást mögulega bestu grillsamlokur landsins. Fyrst þegar við fórum á þennan stað héldum við að það væri stórkostlegt okur að borga 1700 krónur fyrir samloku en létum okkur hafa það vegna þess við vorum glorsoltin. Samlokan reyndist svo það vegleg og vel gerð að hún var hverjar krónu virði og því fórum við aftur á sama stað í ár.
Frá Akureyri lá leiðin á Blönduós en þó með stuttu stoppi á Myrká, sem djákninn frægi er kenndur við, þar er að finna heljarinnar stein rétt fyrir utan kirkjugarðinn en sagan segir að eftir að draugurinn var kveðinn niður og rekinn aftur niður í ískalt hyldýpi grafarinnar hafi þessum steini verið skellt ofan á til að tryggja að hann gæti ekki klórað sér aftur leið upp úr moldinni. Við skulum vona að ég hafi ekki hreyft of mikið við steininum þegar ég skoðaði hann svo djákninn losni nú ekki úr læðingi.
Á Myrká er líka að finna mjög vinalegan og krúttlegan hund sem kom hlaupandi með frisbee disk. Ég skildi hvað hann vildi og kastaði disknum nokkrum sinnum til hans honum til ómældar gleði.
Frá Myrká var ekki nema eins og hálftíma keyrsla í næsta stopp: Blönduós. Við höfum það sterklega á tilfinningunni að þessi síðasta nótt þessarar ferðar verði ögn kaldari en næturnar á meginlandinu.
Eins undarlega og það kann að hljóma urðum við fyrir vægu menningarsjokki við að koma aftur heim. Það er mjög undarlegt að vera aftur umkringdur Íslendingum sem tala íslensku og keyra um á bílum með íslenskum númeraplötum. Þeir keyra líka mun glæfralegar en Danir eða Svíar. Á mánuði úti sáum við einu sinni (1) einhvern reyna taka framúr úr heilli bíla röð á öfugum vegarhelmin. Á nokkrum klukkustundum á Íslandi erum við búin að sjá það oftar en ég hef tölu á. Skrítnast er samt sennilega að við keyrðum framhjá nokkrum skiltum með alíslenskum örnefnum sem við reyndum bæði í huganum fyrst að bera fram með sænskum framburði.
Þetta venst vonandi á endanum.
