Á ferð og flugi

Núna erum við komin hring, komin til Reykjavíkur.

Fyrsta verk eftir að hafa skutlað öllu útilegudótinu inn í geymslu var að sækja kisurnar, Bjart og Melkorku á kattahótelið í Kattholti. Þegar við komum í Kattholt er félagsdýrið Bjartur laus inni í hótelherberginu og var því bara opnað fyrir honum. Starfsmaðurinn sagði: ég opna bara fyrir Bjarti, hann er vinur allra og er því laus og fór síðan inn að ná í Melkorku. Bjartur hljóp ganginn í átt að okkur og eins sjálfhverf og við erum héldum við að hann væri að hlaupa til okkar. En nei nei, hann var að fara að upp í hillu sem var þarna og svo inn á skrifstofuna. Það er greinilegt að hann er orðinn heimavanur og fílaði “sumarbúðir” í Kattholti í tætlur. Hann lét elta sig og ætlaði alls ekki heim. Melkorka var hinsvegar auðveldlega sett í búrið, var ekki að fíla þetta hástjörnu dekur hótel. Þegar heim var komið vildi Bjartur ekkert tala við okkur, spældur yfir því að sumarfríið sé búið og Melkorka vildi ekkert tala við okkur en mjálmaði og vældi yfir því að hafa þurft að fara í skemmtilegar sumarbúðir..

Það var meira en lítið skrítið að vera inni í húsi og sofa í rúmi. Þó að þetta sé heimili okkar, þá er maður orðinn frekar vanur að búa í tjaldinu. Við söknum tjaldsins mikið og getum ekki beðið eftir að fara aftur í útilegu. Vonandi náum við því í sumar að fara einhverja helgi. En um leið og við komum í bæinn fórum við með tjaldsúlurnar sem brotnuðu á degi eitt í Höfn í Hornafirði í viðgerð og vonumst til að fá þær til baka sem fyrst.

Tölfræði:

• Kílómetrar eknir: 5.612

• Klukkutímar eknir: 89 klst. og 54 mínútur

• Kílómetrar sigldir: 3.144

• Kílómetrar farnir á hlaupahjóli: 2

• Kílómetrar í lest: 38,4

• Kílómetrar í strætó: 5,7

• Tjaldsvæði: 25

• Tjaldi tjaldað: 25

• Lægsti hiti: 6

• Hæsti hiti: 36

• Lægsti hraði á hraðbraut: 1,5km/klst.

• Mesti hraði á hraðbraut: 133,6 km/klst

• Númerplötur frá löndum: Ísland, Færeyjar, Danmörk, Svíþjóð, Noregur, Finnland, Eistland, Lettland, Litháen, Þýskaland, Pólland, Sviss, Austurríki, Belgía, Holland, Tékkland, Króatía, Slóvakía, Slóvenía, Úkraína, Frakkland, Ítalía, Portúgal, Spánn, Tyrkland.

  Uppgjör

Þetta er búið stórkostlegt ferðalag frá upphafi til enda, gæti varla hafa gengið betur fyrir utan fyrstu nóttina á Höfn í Hornafirði og bílablúsinn í fyrri Norrænu ferðinni.

Áður en við lögðum af stað höfðum við vissar áhyggjur af ákveðnum hlutum, enda vissum við nánast ekkert út í hvað við vorum fara.

Eitt var hvernig væri með sturtur, hvor við kæmust einhvern tímann í bað. Við höfðum miklar áhyggjur af því að það væru ekki sturtur á tjaldsvæðum. Á Íslandi eru sjaldnast sturtur á tjaldsvæðum, og þar sem eru sturtur eru þær oft frekar ólystugar. Það kemur þó ekki að sök enda sundlaugar á hverju strái, en því er ekki að skipta á meginlandinu. Kom í ljós að á hverjum stað er afbragðs sturtuaðstaða og sturturnar alltaf hreinar.

Annað sem við höfðum áhyggjur af var að finna laus stæði á tjaldsvæðum. Eftir ferðir okkar um Ísland erum við smá brennd af fullum tjaldsvæðum og stressi við að koma okkur sem fyrst á tjaldsvæði til að eiga séns á að fá pláss. Þetta reyndust algjörlega óþarfa áhyggjur. Eins og kom fram í Tjaldsvæða póstinum okkar um daginn er himinn og haf á milli tjaldsvæða á Íslandi og á meginlandinu. Nánast allstaðar sem við komum pantar maður stæði fyrirfram, annað hvort á netinu eða í síma og aldrei neitt mál. Við lentum einu sinni í því að við áttum erfitt með að finna laust pláss en það var á einum vinsælasta ferðamannastað Svíþjóðar og nokkuð skiljanlegt að allt væri fullbókað. Annars gekk alltaf fullkomlega vel að fá pláss og aldrei neitt vesen og algjörlega með öllu stresslaus upplifun að bóka á netinu með jafnvel bara nokkura klukkutíma fyrirvara. Minnsta mál. Aldrei upplifðum við það að vera í sardínudós á tjaldsvæðum á meginlandinu. Ég held að það sé öruggt að segja að frændur okkar; Danir, Svíar og Norðmenn, troða ekki fólki inn á tjaldsvæði á hvern lausa fermetra með engu bili milli fólks eins og tíðkast hér.

Við teljum okkur bæði nokkuð vön á Norðurlöndunum en það var ýmislegt nýtt sem við lærðum. Matarvenjur. Ég hef margoft farið í matvöruverslun í Svíþjóð en hef aldrei áður grillað í Svíþjóð og þar af leiðandi aldrei pælt í grillkjöti. Svíar vilja ekki aðeins setja saman húsgögn heldur vilja þeir líka setja saman matinn sinn. Við fyrstu sýn fundum við mjög lítið úrval af grillkjöti (formarinerað og kryddað kjöt í pakkningum eins og á Íslandi) alveg óháð í hvaða verslun við fórum. Síðan skoðuðum við aðeins betur og sáum allt úrvalið af tilbúnum marineringum, gljáum og kryddum í litlum pakkningum fyrir grillið. Það er mikið betra að kaupa eitthvað gott kjöt úr kælinum og taka svo eina svona pakkningu með líka og ekkert flóknara en að kaupa tilbúið. Kjötið sem maður marinerar sjálfur er jafnvel betra en það tilbúna og gefur manni meira rúm til að velja hvernig maður vill hafa það.

Við sáum allra þjóða kvikindi í ferðinni en sáum afarfáa Reiðhjóla-þjóðverja, sem kom okkur mjög á óvart enda urmull af þeim á íslenskum vegum og tjaldsvæðum. Hvernig fara þeir á milli Hirtshals og Þýskalands? Það var hellingur af þeim í Norrænu þannig að þeir koma í gegnum Danmörku, svo mikið er víst, en samt sáum við enga í Danmörku. Sjálfsagt hafa þeir bara ekki sama áhuga á Danmörku og Svíþjóð.

Það er mjög auðvelt að vera í útilegu á meginlandinu. Veðrið lék auðvitað við okkur flesta dagana en þá daga sem veðrið var minna skemmtilegt var þó aldrei jafn kalt og á Íslandi. Við höfum aldrei sofið jafn vel í útilegu og í þessari ferð og við verðum að segja að það gerir útilegur mun ánægjulegri að sofa vel og vera ekki kalt. Þó að okkur þyki gaman að ferðast og skoða Ísland þá erum við búin að komast að því að grasið er í alvörunni grænna hinum megin og verða útilegur frekar farnar á meginlandinu í framtíðinni en hér.

Það er líka gaman að sjá hvað tjaldmenning á meginlandinu er fjölbreyttari en á Íslandi. Á Íslandi erum við furðufuglar fyrir að vera í tjaldi og oftast heldur fólk að við séum erlendir ferðamenn. Íslendingar tjalda ekki. Á meginlandinu sér maður allskonar fólk í tjöldum, einstaklinga, fjölskyldur, unga sem aldna. Það er til dæmis mjög algengt að fólk fari með smábörn í útilegur. Aldrei er maður dæmdur fyrir að vera með tjald. Fjölbreytnin af tjöldum var líka skemmtileg. Við sáum fólk fólk með tjöld af öllum stærðarinnar gerðum, með gluggum, gluggalaus, indjánatjöld og tjaldhengirúm. Eitt sem sést þó aldrei og er það tjaldvagn. Fyrirbærið hreinlega þekkist ekki í Svíþjóð. Við gengum í besta hóp sem um getur á Facebook, en það er sænskur hópur um tjöld og allt sem tengist tjöldum á einhvern hátt. Í þessum hóp var einhver sem var að spyrja um tjaldvagna því hann ætlaði að smíða sér svoleiðis. Svörin sem hann fékk voru öll á þá leið að fólk hafði aldrei séð tjaldvagn. Einn maður svaraði þó að hann hefði einu sinni farið til Íslands og þá hefðu verið allt morandi í þessum skrítnu vögnum þar. Þessi sænski tjaldahópur er bara einn frábærasti hópur sem finnst á Facebook, það er aldrei drama, rifrildi eða leiðinlegt nöldur. Þarna eru allir vinir og gefa uppbyggileg ráð og athugasemdir. Þar er engin dæmdur fyrir fyrir hvernig tjaldútilegu fólk stundar. Sumir fara með lítið tjald út í skóg aðrir fara með risatjöld á resort tjaldsvæði og taka alla búslóðina með, sjónvarpið og sófann líka, og það er bara allt í góðu lagi. Fjölbreytnin fær að njóta sín. Fólk setur inn myndir af tjöldunum sínum og hvernig það innréttar í tjöldunum, deilir tékklistum yfir hvað því finnst nauðsynlegt að taka með og allskonar skemmtilegt. Það er hægt að fá margar góðar hugmyndir og gagnleg ráð í þessum hóp.

Eftir sumarið í tjaldi og sænska tjaldhópinn á Facebook erum við orðin algjörlega tjaldsjúk, skoðum hina og þessa aukahluti fyrir tjaldið, skoðum tjöld og græjur. Geymslan á einn daginn eftir að fyllast af útilegu dóti. Við sem erum ekki einu sinni útivistarfólk. Við getum hreinlega ekki fengið nóg af tjaldútilegu og getum ekki beðið eftir að komast aftur af stað.