Vöknuðum í morgun í Hirtshals auðvitað í blússandi roki. Samkvæmt norsku veðurspánni voru 18 metrar á sekúndu. Það sem er verra en að pakka saman blautu tjaldi er að pakka saman í roki. Því ótrúlegt en satt eiga tjöld og aðrir efnisbútar til að hegða sér eins og segl í roki. Þetta fengum við heldur betur að upplifa í morgun. Við höfum verið mjög heppin í ár að tjaldsúlurnar okkur eru mjög lítið brotnar efir næstum mánuð af útilegum. Í fyrra brotnuðu jú allar súlurnar eitthvað á degi eitt á Höfn í Hornafirði. Í dag semsagt þegar við pökkuðum saman sáum við að minnsta súlan sem er í skyggninu a tjaldinu hafði vægast sagt brotnað í rokinu í nótt, einn leggurinn var nánast sprunginn allan leið. Eitt helsta ráð okkar á ferðalögum er að nota sterkt grátt límband og var það viðgerð dagsins. Pakkningum á tjaldinu gekk þó annars bara furðu vel miðað við aðstæður.
Svo var það bara Norræna. Við mættum tveimur tímum fyrir brottför og bíðum í röð áður en við fengum að fara með bílinn um borð. Gunnjón er orðinn sérfræðingur í að keyra bíl inn í þröngar bílageymslur í skipum. Við vorum svo heppin að við fengum að komast frekar snemma inn í skipið og káeturnar okkar voru orðnar tilbúnar um leið og við vorum komin inn sem er alls ekki alltaf. Við höfðum ekki alveg tíma fyrir sturtu í Hirtshals þannig að við fórum í sturtu þegar um borð var komið og vorum við orðin sturtuð og fín áður en lagt var af stað frá Danmörku.
Dagurinn fór svo í afsleppelsi, horfa á sjóinn, spila mikið Uno og borða frábæran mat. Við fengum okkur í fyrsta skipti hamborgara í Nóatúni og voru þeir eiginlega betri en við bjuggumst við. Hamborgarar í Norrænu eru semsagt skrefi lengra í gæðum en sjoppuborgari. Þetta eru eiginlega eins og premium borgarar á McDonalds eða til að setja í íslenskt samhengi Metró.
Matarhápunkur dagsins var þó kvöldverður í Munkastovu þar sem Gunnjón fékk langustine í forrétt og svo var íslensk lambarif og ég held jafnvel að þetta hafi verið eitt það besta lambakjöt sem ég hef bragðað.
Nú vaggar skipið talsvert og erfitt að gera mun á vagginu eða hvort tvö vínglös yfir kvöldmatnum hafi skert jafnvægið. Ég held frekar að skipið vaggi. Núna sitjum við svo í Undirhúsinu og hlustum á Kristínu Bærendsen frá Færeyjum singja kántrý og aðra skemmtilega tónlist, sem hún gerði líka fyrir akkúrat ári í mjög svipuðu vaggi.