Tjaldsvæði gærdagsins hefur kosti og galla. Þessi möguleiki á tvíbókun er vissulega galli, en það varð til þess að við fengum pláss á skuggsælum stað á bakvið hús og í skugga trjáa og því var bara heitt en ekki sjóðandi heitt í tjaldinu í morgunsárið. Galli við stæðið sem við fengum var svo að við gátum ekki tjaldað án þess að loka grannana inni. Grannarnir voru pólsk fjölskylda í sæmilega stórum húsbíl og ákaflega tæpt, ef ekki bara ómögulegt fyrir þau að komast út fram hjá okkur. Við vorum þó heppin og þau voru ekki á hraðferð í morgun og við gátum tekið okkar tíma. Við slepptum þó morgunmatnum við tjaldið til að flýta aðeins fyrir.
Í bröns ákváðum við að gefa norðlenska hamborgarastaðnum Frasses annað tækifæri. Við fórum á Frasses í Luleå og fengum okkur bæði Skrovmål sem er upprunalegi hamborgarinn hjá þeim og hann var margfalt betri en það sem við fengum okkur um daginn.
Í Luleå skoðuðum við gamla kirkjubæinn sem er í útjaðri borgarinnar. Kirkjubæir eru fyrirbæri sem er sérstakt fyrir Norrland og voru byggðir upp á 17. öld. Sveitirnar voru stórar og víðfeðmar og kirkjur af skornum skammti. Á sama tíma var samt kirkjuskylda og þurfti fólk að fara til kirkju hvern sunnudag en þar sem vegalengdirnar voru miklar og ekki nægur tími til að fara í og úr kirkju samdægurs voru byggð þorp í kringum kirkjurnar. Fólk gat þá ferðast á laugardegi, gist eina nótt og verið mætt í kirkju á sunnudegi og haldið síðan aftur heim að messu lokinni. Kirkjubærinn í Luleå er með þeim best varðveittustu en í dag er föst búseta í flestum húsunum. Húsin eru í lítil enda ekki gert ráð fyrir búsetu til lengri tíma í þeim og göturnar eru þröngar og mjóar. Við gengum smá um hverfið en kirkjan sjálf er í viðgerð þannig að við kíktum ekki á hana. Í útjaðri gamla hverfisins er svo byggðasafn sem heitir Hägnan. Þar gengum við um og skoðuðum húsin en þetta er safn af húsuþ úr sveitunum í kring. Við hittum þarna líka geitur, svín og hænur. Það búa víst líka einhverjar fjallakýr þarna, en þær hafa sjálfsagt verið inni í skugganum. Við hittum þær í öllu falli ekki. Þetta er hið fínasta safn og kostar ekki krónu.
Restin af deginum fór í akstur. Við lögðum leið okkar til bæjarins Haparanda eiginlega bara til að geta sagts hafa komið þangað. Haparanda er bærinn sem er á landamærum Svíþjóðar og Finnlands. Við fórum því aftur til Finnlands í dag. Á landamærunum eru listaverk sem merkja landamærin og minnast friðar á milli landanna. Finnlandsmegin er svo verslunarmiðstöð en þar keyptum við okkur mjög kærkomna kalda drykki, en það er aftur 30 stiga hiti í dag. Leiðin frá Luleå til Haparanda er tæpir tveir klukkutímar. Tjaldsvæði dagsins er svo aftur í Svíþjóð í rúmlega tveggja klukkustunda akstursleið frá Haparanda nær Luleå. Tjaldsvæði í Svíþjóð eru nánast alltaf með afgreiðslu og á maður alltaf að gefa sig fram í afgreiðslu áður en maður kemur sér fyrir. Afgreiðslan á tjaldsvæðinu var hins vegar lokuð og ekkert stóð í bókuninni hvar við ættum að koma okkur fyrir. Þannig að Gunnjón þurfti að hringja í umsjónarmann en við fengum ágætis pláss með útsýni Piteánna. Við komum okkur fyrir í steikjandi hita. Við erum búin að komast að þeirri niðurstöðu að það er gott að sturta sig að tjöldum lokinni. Á þessu tjaldsvæði er það heitt og rakt inni á aðstöðunni að það er eins og í gufubaði og hefði ekki haft nein áhrif að sturta sig þar. Það var því hið fullkomnasta bað í Piteá, svo svalandi og merkilegt nokk komum við hrein upp úr þessu baði, eða í öllu falla hreinni enn við fórum ofan í. Alveg undursamlegt að baða sig svona í ám og vötnum. Við erum með mjög hressa sænska granna á tjaldsvæðinu, fjölskylda með hund og börn. Eldra barnið er þegar búið að yfirheyra okkur um hvað við heitum og hvort við eigum bílinn okkar.
Leave a Reply