Nú erum við komin hringinn, heim til Reykjavíkur. Við ákváðum að bruna beint frá Egilsstöðum í gær og koma okkur heim. Í morgun fórum við svo og sóttum Melkorku á kattahótelið í Kattholti. Mikið er gott að vera búin að endurheimta kisu. Það versta við útilegur er alvarlegur kisuskortur. Melkorka tók okkur mjög fagnandi og er mjög fegin að vera komin heim.
Tölfærði
- Eknir kílómetrar: 10.131
- Grænir bílar: 505
- Tjaldsvæði: 31
- Vango Hudson 400 ( Stjáni) 8
- Vango Avington Air 500 (Loftur) 27
- Bestu kaup ferðarinnar
- Fjölnotapokar frá Änglamark/Coop í SuperBrugsen í Kerteminde
- Primus ferðagrill
Uppgjör
Þetta er lengsta ferðin okkar hingað til. Það er alltaf eitthvað sem maður lærir á þessum ferðalögum. Núna erum við mikið að læra um loftsúlutjöld. Ég held að ég sé að komast að þeirri niðurstöðu að mörgu leyti sé hrifnari af trefjasúlum. Helsti kosturinn við lofstúlutjald að það tekur enga stund að tjalda þeim. Hinsvegar þegar eitthvað bilar í loftsúlunum er aðeins flóknara að gera við það. Þegar trefjasúla springur eða brotnar eru bara að líma samn með límbandi og halda áfram. Loftsúlurnar springa ekki sjálfar, eða eiga ekki að gera það. Lofsúlurnar eru klæddar í einskonar ermi, í fyrra lentum við því að saumarnir á ermunum sprungu í vindi og ekkert límband gat lagað það. Núna erum við í veseni með ventil á einnu loftsúlunni þannig að ventilinn fastur á opinni stillingu þannig að ekkert loft helst inni. Þetta eru snúnari hlutir að laga. Í byrjun sumars áður en við lögðum af stað fórum við með trefjasúlurnar í viðgerð, allar sprungnar á morgun stöðum eftir tjaldarnir á Höfn í Hornafirði og Hirtshals. Maðurinn í búðinni spurði hvort við hefðum íhugað loftsúlutjald. Ég held að tjöld og útilegurbúnaður almennt sé ekki hugsaður fyrir jafnmikla notkun og við notum þessa hluti. Að vera í um mánuð á hverju ári að setja upp og taka niður tjald á hverjum degi, það er væntanlega frekar mikið álag á búnaðinum. Ég hallast að því að næsta tjald sem verður keypt verði trefjasúlutjald
Við, eða öllu heldur bílnúmerið okkar vekur athyggli á meginlandinu og kemur fólk reglulega til okkar og heilsar upp á okkur og spyr spurninga. Svo gerist reyndar líka oft að fólk staldrar og horfir á bílnúmerið, starir eiginlega frekar á meðan það meðtekur íslenska fánann. Eitt sinn í sumar kom til Finni til okkar því höfðum vakið athyggli hans. Hann spurði hvað fengi okkur til að fara í útleguferðalag í Svíþjóð. Ég hef verið síðan að pæla í svarinu við þessari spurningu síðan þá. Auðvitað er þetta mikið ævintýri sem spennandi, veðrið er betra en á Íslandi, landið er stórt og endalaust margt hægt að upplifa og sjá, skoða og gera. Ég tala tungumálið. Menningin er svo gott sem eins, þetta er eins og að vera heima nema allir tala sænsku og veðrið er betra. Svo er líka túrisminn. Það er smá gott að komast í smá frí frá túrismanum á Íslandi. Ég held ég hafi komist að þeirri niðurstöðu í sumar að ég er með smá túristaþreytu, þetta er komið smá gott á köflum á Íslandi. Ég upplifi mig ekki sem erlandann ferðamann í Svíþjóð, ég fell beint inn í hópinn og tala tungumálið, Svíar ávarpa mig á sænsku löngu áður en ég hef nokkuð sagt. Í þessari ferð vorum við mikið í náttúrinni. Mér þótti eiginlega stórskrítið að geta skoðað flottan foss án túristarúta eða sitja á steini og notið kyrrðarinnar í náttúrunni uppi á fjalli með mergjað útsýni yfir Botníuflóa og skerjagarð Luleå. Á samskonar stað á Íslandi væri komið risastórt bílastæði, margar rútur, minjagripaverslun og sjoppa og efst á toppnum væri veitingstaður og ekki hægt að sjá náttúruna fyrir fólki. Massatúrisminn sést fyrst og fremst í Gamla stan í Stokkhólmi.
Í þessari ferð fórum við algjörlega á nýjar slóðir í Svíþjóð, Norrland, Vesturbotn, Norðurbotn, Lappland. Þarna sáum við allt aðra Svíþjóð en við höfðum áður séð. Þarna er náttúran aðalatriðið. Þarna er líka iðnaðurinn. Skógarnir og skógarhöggið, ég hef ekki tölu á hversu mörgun sögunarmyllum við keyrðum fram hjá. Aldrei áður hef ég séð jafn mikið af trádrumbum og sagi. Í gær fórum við fram hjá Hallormsstað og sáum stafla af trjádrumbum og ég hugsaði æ þetta er nú krúttlegt. Í nánast hverjum bæ í norðurlandi er verksmiðja og eitthvað framleitt og gjarnan skilti sem benda á verksmiðjur. En náttúran er líka mikil, það er magnað að keyra um Innlandsveginn í Lapplandi og það eru bara hreindýr að væflast á veginum eins og kindurnar gera á Íslandi. Ég hafði aldrei áður séð hreindýr úti í náttúrunni.
Við erum strax farin að tala um næstu ferð. Okkur langar norðar, fara til Kiruna eða keyra Vildmarksvägen sem er víst afar fallegur vegur að keyra í Lapplandi. Það gæti líka verið að okkur detti í hug að fara meira til Finnlands, skoða Færeyjar eða Álandseyjar, eða bara eitthvað allt annað eins og fara suður á bóginn til Þýskalands eða Póllands. Þessar útilegur vinda upp á sig. Við sjáum til hvað gerist.
Leave a Reply