Vöknuðum um sjö í morgun í mesta hita sem við höfum upplifað hingað til í tjaldinu, ekkert alvarlegt samt. Svo grilluðum við seinustu hömstruðu beyglurnar okkar frá Noregi og pökkuðum saman. Nágrannar okkar á tjaldsvæðinu var sex manna fjölskylda með labrador hund. Þau voru með risa stórt tjald. Þau ætluðu líka að fara af þessu svæði i dag. Ég verð að segja að ég er smá vonsvikin að við fórum á undan þeim. Ég er forvitin hvernig maður pakkar niður svona stóru tjaldi og hversu mikið pláss það tekur pakkað. Við fórum í sturtu fyrir morgun mat en hefðum eins getað sleppt því það var starx orðið 24°C+ um níu i morgun þegar við vorum að pakka saman.
Í dag fórum við Elgasafarí í elgagarði. Við höfðum bókað á netinu og það var mjög gott að við gerðum það. Þeir sem fyrirfram bóka fá forgang í ferðirnar á staðnum. Þetta er stór garður þar sem fólki gefst tækifæri til að sjá elgi í návígi, meira vissum við í raun ekki. Okkur var komið fyrir í eins konar lest af vögnum sem var svo dreginn áfram af traktor. Þetta var magnað. Fyrst vorum dregin um svæði þar sem voru dádýr að kúra í skugga í litlum skógi. Þau hafa samt mikið meira pláss og stóran skóg til að fara í líka. Síðan var förinni heitið lengra inn í garðinn og þá fór að glitta í stór horn og þá var lestin stoppuð. Og þá voru elgir! Starfsmennirnir gengu um með trjágreinar til að vekja athygli elgjanna, en þetta eru frekar gæfir elgir. Á meðan gekk annar starfsmaður og rétti okkur lófafylli af niðurskornum kartöflum. Við áttum að fá að gefa elgjunum. Fyrstur til að kíkja á okkur var alfa tarfurinn Gustav, hann var gæfur sem lamb, enda fóru allir gestir eftir tilmælum varðanna. Gustav át beint úr lófunum á okkur og voru gestir hvattir til að setja kartöflubáta upp í munninn á sér og þannig “kyssa” elg. Við lögðum þó ekki í það, létum lófa og fingur duga. Við fengum að klappa honum, og snerta hornin og honum fannst gott að fá smá klór undir hökuna. Þegar Gustav hafði klárað allar kartöflur í okkar vagni hélt hann af stað í næsta vagn og þá komu kýrnar Takist og Saga. Saga var ekki jafn mannblendin og Takis sem elskaði athyglina, þáði meiri kartöflur og höku- og eyrnaklór. Þetta var alveg mergað. Saga og Takis eiga báðar kálfa, þeir kíktu smá á okkur, en voru smá feimnir. Þeir eru ekki orðnir nógu stórir til að fá kartöflu. Elgirnir voru alveg óhræddir og komu alveg upp að okkur. Við höfum komist að því að feldurinn á elgjum er mjög mjúkur, mýkri en við höfðum búist við. Það er algjörlega ýkt að hafa fengið að klappa elgjum og fá smá elgaslef á hendurnar.
Við fengum líka fræðslu um hvað maður á að gera ef svo ólíklega vildi til að maður hitti elg úti í náttúrunni. Maður á að ganga beint í aðra átt en elgurinn, alls ekki ganga í kringum elginn því það er það sem úlfar gera og samband úlfa og elgja er skiljanlega frekar stirt. Maður á líka alls ekki leggjast á jörðina og þykjast vera dauður því að viðbrögð elga við slíkum blekkingarleik er yfirleitt að prófa að stappa á manni, sem er ekkert grín þegar um er að ræða mörghundruð kílóa dýr. Þessi ráð voru þó óþörf í safaríinu því elgirnir í garðinum eru nokkuð vanir mannfólki svo lengi sem það heldur sig í vögnum og matar þá með kartöflum.
Eftir þessa mergjuðu upplifun héldum við suður í átt að Kalmar og stoppuðum í bænum Oskarshamn til að mæla okkur í bita og kaupa í matinn.
Tjaldsvæðið þessa nóttina er Kalmar Camping Rafhagsudden. Sem er ótrúlegt en satt skammt frá Kalmar sem Kalmar sambandið sáluga (1397-1523) er kennt við. Hér var ekki hægt að fá pláss nema rafmagnslaust og inn í litlum skógi sem jörðin er ekki sérlega jöfn og fremur grýtt en umhverfið og nálægðin við ströndina gera það vel þess virði, en tjaldsvæðið er beint við Eystrasaltið.
Þegar við vorum búin að velja okkur stað og við það að hefja tjöldun kom þýsk kona sem sagðist hafa pantað þennan stað, þrátt fyrir að engin merkt stæði séu á þessum hluta svæðisins því ómögulegt að panta eitt eða neitt, og vildi fá hann því hún var þar í fyrra og á einhverjar minningar þar. Hún rétt svo talaði ensku, benti á jörðina og sagði genau og svo last year, memory, we paid. Við vorum ekki sannfærð um rök hennar og gáfum ekki eftir og hún fór því ögn ósátt örlítið lengra í burtu og tók óratíma í að setja upp agnarsmátt tjald ásamt öðru, sennilega álíka þýsku, föruneyti.
Tjaldsvæðið hér er yfirfullt af Þjóðverjum og erfitt að segja til um hvort við séum yfirleitt í Svíþjóð yfir höfuð eða í Þýskalandi. Það eru yfirleitt Þjóðverjar á öllum tjaldsvæðum, þó við höfum lent á nokkrum góðum aðallega með heimamönnum, sem er alveg kostur finnst okkur, þegar við erum í Svíþjóð. En eitt sem við höfum séð á ferðum okkar um Norðurlöndin er hvað er lítið um Reiðhjóla-þjóðverja, ákveðinna gerð Þjóðverja sem fer allt á reiðhjóli og stoppar bara á tjaldsvæðum til að sofa í örlitlum tjöldum áður en þeir hjóla lengra. Hvernig komast allir þessir fjölmörgu Reiðhjóla-Þjóðverjar sem eru á Íslandi og fóru með okkur í Norrænu, milli Þýskalands og Hirtshals í Danmörku? Og hafa þeir engan áhuga á að hjóla í Danmörku, Noregi og Svíþjóð? Við höfum tekið eftir því að á þeim stöðum sem mikið er um Þjóðverja er meira af skiltum um almenna umgengni og mannasiði, oftar en ekki á þýsku. Það höfum við séð í öllum löndunum. Og eiginlega á hverjum stað eru sem við komum á eru Þjóðverjar í tungumálavanda sem gerir við í röðum mikið lengri. Við höfum líka velt því fyrir okkur hvernig sé að vera þjóð sem er þekkt fyrir að vera leiðinlegir ferðamenn? Þetta getur varla verið bara innantóm staðalímynd, þar sem maður sér þetta hvar sem maður fer.
Á þessu stigi var hitinn orðinn nokkuð óbærilegur, um 32 stig ef eitthvað er að marka hitamælinn í bílnum, og við bæði orðinn mjög sveitt og þreytt. Því var það okkar fyrsta verk eftir að tjaldið var komið upp, og búið að ferja helstu nauðsynjar inn í það, að skella okkur til sunds í Eystrasaltinu. Það var gríðarlega endurnærandi og kom líkamshitanum aftur niður í tveggja stafa tölu. Það var svoldið krökkt af marglyttum í vatninu og við, bæði lítið vön sjósundi, svoldið smeyk við þær en stutt rannsóknarvinna á netinu eftir að upp úr hafinu var komið gaf il kynna að þessar marglyttur séu sauðmeinlausar þannig að áhyggjur okkar voru alfarið ástæðulausar.
Nú sitjum við í sólinni og njótum sænska sumarsins. Grillkjötið liggur í marineringu á öruggum stað þar sem hin fjölmörgu skriðkvikyndi Svíþjóðar ná ekki til þess og bíður þess að vera skellt á rjúkandi heitt grillið. Svíar láta nefnilega sér ekki nægja að kaupa ósamsett húsgögn og setja saman sjálfir heldur gildir sama fyrirkomulag um grillkjöt sem er yfirleitt alfarið ókryddað og marínering seld sér, svipað gildir svo um snakk ídýfu en Svíar kaupa duft og hræra saman við sýrðan rjóma í stað þess að kaupa bara Vogaídýfu eins og siðmenntað fólk. Þetta virðist þó flest vera mjög gómsætt þannig að kannski er þetta ekki alvitlaust fyrirkomulag.
Á morgun ætlum við svo að skoða Kalmar og þræða svo áfram suðurströnd landsins á leið okkar aftur til Danmerkur.
