Ólíkt mörgum af síðustu dögum vöknuðum við ekki kófsveitt í brennandi heitu tjaldi heldur bara örlítið sveitt í svoldið heitu tjaldi.
Eftir að við höfðum sturtað okkur, borðað morgunmat, og pakkað saman tjaldinu og öllu innihaldi þess í aðeins of lítinn bílinn héldum við ferð okkar áfram suður á bóginn.
Við settum stefnuna á Ales Stenar. Minnismerki frá víkingaöld gert úr 59 stórum steinum raðað þannig að þeir myndi útlínu af 67 metra löngu skipi. Steinarnir standa á háum kletti við ströndina og eru nægilega áberandi úr fjarska til að þeir voru notaðir sem viðmið við siglingar í land öldum saman. Það er ekki vitað alveg hvað vakti fyrir fólkinu sem reysti þetta dulmagnaða steinskip fyrir meira en þúsund árum. Kannski var þetta einhverskonar helgidómur, kannski minnisvarði, kannski risavaxið sól dagatal. Eða allt í einu.
Þegar við mættum á svæðið var ungur maður í sýnileikavesti að beina fólki inn á stæði. Stæðið, sem var að mestu bara eitthvað engi afmarkað hér og þar með einföldum böndum og staurum, reyndist vera gríðarstórt og troðfullt. Við gengum upp háan hól frá stæðinu að steinunum. Steinarnir voru mjög flottir og tignarlegir en það dróg smá úr áhrifamætti þeirra hversu vinsælir þeir voru. Það iðaði svo af mannlífi í kringum þá að nánast ómögulegt var taka ljósmynd sem ekki innihélt eitthvað ókunnugt fólk. Því fylgja margar nærmyndir póstinum í dag.
Eftir steinana fórum við til Ystad, nærliggjandi bæjar sem er helst þekktur fyrir það að rannsóknarlögreglumaðurinn knái Wallander á flest sín ævintýri þar og þættirnir um hann því teknir upp þar. Við íhuguðum að heimsækja stúdíóið en ákváðum frekar að slæpast um bæinn. Miðbær Ystad er mjög krúttlegur og samanstendur að miklu leyti af þröngum götum umkringdum örsmáum eldgömlum húsum. Sum húsin eru meira segja úr bindingsverki. Eitthvað sem maður sér mun oftar hér á Skáni en annarstaðar í Svíþjóð. Það er í raun mjög sérstakt hversu hratt Svíþjóð breytist bara við að keyra yfir landamærin að þessu gamla danska yfirráðasvæði sem Skánn er. Hér er mun meira um landbúnað en jafnvel bara örlítið norðar og allt landslagið mjög flatt og þakið endalausum ökrum af korni. Minnir í raun mikið á Danmörku. Hér er minna um þá víðáttumiklu skóga sem einkenna aðra hluta landsins og sumstaðar akrar svo langt sem augað eigir. Arkitektúr breytist líka og falu rauðu timburhúsinn sem einkenna norðlægari sænskar sveitir víkja fyrir bindingsverki og múrsteinar verða líka mun algengara og meira áberandi byggingarefni. Svo ekki sé minnst á skánska hreiminn sem hljómar nánast eins og skroll og flámæli í eyrum þeirra sem ekki kannast við hann. Skánskan er í raun svoldið eins og millistig milli dönsku og sænsku og því kannski skiljanlegt að eldra form hennar var kallað ,, austur danska”.
Eftir Ystad fórum við á Bingsmarken tjaldsvæðið smá spöl út fyrir bæinn alveg við suðurströnd Svíþjóðar. Svæðið virðist ágætt við erum með stórt pláss sem er mjög greinilega afmarkað og merkt og höfum aðgengi að rafmagni. Hér er líka sundlaug en þar þarf reyndar að forbóka og sundferðir eru ekki innifaldar í þeirri formúgu sem það kostar að tjalda hér. En annars virðist þetta ágætis tjaldsvæði.
Um leið og tjaldið var reist flaug inn í það stærðarinnar humla sem virtist eiga í miklum erfiðleikum með að rata aftur út. Við reyndum að smala henni út en það að smala humlum er jafnvel erfiðara en að smala köttum. Á endanum tókst okkur að fanga hana í kassann utan af loftdýnu pumpunni og mun sá kassi því framvegis kallast Humlukassinn.
Á morgun setjum við svo markið aftur á Danmörku.
