Tjaldvæðið var fínt og fannst mér eitt besta First Camp tjaldsvæði sem við höfum verið á og þó það væri dýrt 480 sænskar eða 6.200 krónur, sem er ódýrt á First Camp mælikvarða og hverrar krónu virði, allt hreint og fínt og fín þjónusta. Ég vildi bara að veðrið hefði verið betra og við getað prófað ströndina þarna og baðað í vatninu.
Ég vaknaði aðeins á undan Gunnjóni eins og ég geri vanalega. Ég vissi að við ættum lítið gas eftir fyrir prímusinn, en ég hélt að það væri nóg til að hita vatn fyrir einn kaffibolla. En nei því miður gasið kláraðist áður en vatnið náði að hitna að ráði. Þetta var því miður svolítið antiklímax og morguninn kaffilaus.
Í dag var ferðinni heitið í bæjarferð til Osló. Þaðan sem við vorum var styttra til Osló en Gautaborgar. Við vorum stoppuð á landamærunum til Noregs, aðrir á undan okkur á norskum og sænskum númerum voru ekki stoppaðir þannig að ég geri ráð fyrir að landamæravörðurinn hafi aðalega bara verið forvitinn um íslenskan bíl og stoppað okkur. Við, eða öllu bíllinn okkar vekur athygli. Bíllinn sjálfur vekur ekki athygli heldur íslenska númerið á honum. Á tjaldsvæðinum kemur reglulega fólk til okkar að forvitnast um þetta ferðalag okkar og hvernig íslenskur bíll af tiltölulega afskekktri eyju kemst yfir á megin landið. Um daginn kom Finni að heilsa upp á okkur og svo kom Norðmaður annan dag, sá spurði að fyrra bragði hvort við hefðum komið með Smyrilline til Noregs. Mér fannst merkilegt að fyrirfinna meginlandsbúa sem veit um Smyrilline. Sennilega er téður Norðmaður frá þeim stað sem Norræna stoppaði á í Noregi á meðan enn var siglt til Noregs. Landamæravörðurinn spurði fyrst brosandi hvaða tungumál við töluðum og varð norska/sænska fyrir valinu. Hann spurði okkur svo hvað við værum að ferðast og spurði hvort við værum í útilegu ferðalagi, væntanlega sá hann svefnpoka og útilegudót inn um gluggana. Svo hleypti hann okkur áfram án nokkurra spurninga og við þurftum ekki að sýna skilríki eða neitt. Ég held að hann hafi bara verið forvitinn um Íslendinga.
Fyrir nokkrum árum komum við til Osló erum búin að tala um að koma aftur síðan þá. Ég skil virkilega ekki hvað fólk hefur á móti Noregi eða Osló, jú þetta er ekki ódýrt land en engu dýrara en Ísland og er á köflum jafnvel ódýrara. Núna ákváðum við að splæsa í hótel á Scandic hóteli í bænum frekar en tjaldsvæðinu. Við erum svo sem ekki búin að gera neitt í dag annað en að keyra og væflast svo um borgina.
Við reyndar kíktum í búðina Outland, sem er Nexus þeirra Norðmanna. Þar eru, líkt og í Nexus, seldar myndasögur, spil og fantasíubækur en ólíkt Nexus eru líka seldir tölvuleikir, asískt gos, og fleiri framandi hlutir. Ég keypti nýja útgáfu af Uno sem verður spennandi að prófa og Múmínpoka. Gunnjón keypti bók um Kommúnistaávarpið, ekki ávarpið sjálft heldur bók sem rýnir í það og er margfalt lengri.
Í kvöld ætlum við svo á uppáhalds veitingastaðinn okkar á meginlandinu: ameríska bbq staðinn Way Down South en við fórum þangað síðast þegar við vorum í Osló fyrir þremur árum og höfum ólm viljað fara þangað aftur. Í síðustu ferð hættum við meira að segja við að skreppa til Noregs því Way Down South var lokaður.
Viðbót:
Við fórum á Way Down South og maturinn var jafnvel betri en í minningunni. Við erum hinsvegar svo pakksödd að við gætum þurft að rúlla okkur aftur til Svíþjóðar á morgun.
Leave a Reply