Á ferð og flugi

Jæja þessi dagur fór ekki eins og áætlað hafði verið. Við komum okkur fyrir á tjaldsvæðinu eins og venjulega og pumpuðum í dýnuna. Síðar um kvöldið fannst svo gat á dýnunni, en við höfðum ekki svo miklar áhyggjur enda fann Gunnjón gatið og límdi fyrir með sterku límbandi. Þegar komið var að háttatíma var hinsvegar ljóst að viðgerðin var ekki nóg og lak meira úr dýnunni. Það fór því þannig að við fórum að sofa á loftlausri dýnu og sváfum á harðri jörðinni. Það verður enginn góður svefn að sofa þannig. Fyrsta verk í morgun var þá að finna verslun og kaupa nýja dýnu. Við höfum verið með uppblásnar dýnur keyptar í Rúmfatalagernum, Biltema eða Jula. Almennt eru þetta ekki endingagóðar dýnur og við höfum þurft að kaupa nýja held ég á hverju ári. Þær eru svosem ekki sérstaklega dýrar heldur. Sú sem gaf upp öndina í gær er sú endingabesta, keypt í Rúmftalagernum á Akureyri síðasta sumar. Við höfðum bæði nýlega hugsað ,,vá hvað þessi dýna hefur enst lengi.“. Nálægasti staður til að kaupa dýnu var í Linköping en förinni var ekki heitið þangað. Við fórum í Jysk og keyptum eins dýnu og við vorum með. Á leið út úr búðinni datt mér í að mögulega væri sniðugt að kaupa alvöru kodda fyrir útilegurnar en við eigum í samskonar sambandi við uppblásna kodda. Það er kannski of mikið að vera með kodda í fullri stærð þannig að út úr búðinni gengum við með tvo barnakodda.

Fyrst við vorum komin til Linköping datt okkur í hug að það gæti verið sniðugt að finna eitthvað að gera þar. Varð þar fyrir valinu Flughersafnið sem þar er. Þetta er stórt safn þar sem er farið yfir flugersögu Svíþjóðar. Það er stór sýning þar sem eru margar mismundandi flugvélar. Frá fyrstu vélunum frá byrjun 20. aldarinnar til véla frá seinni hluta aldarinnar. Næst er svo önnur stór sýning sem fjallar sérstaklega um kalda stríðið og viðbúnað Svíþjóðar í því. Þar vefst líka saman uppbygging velferðarríkisins sem við þekkjum dag með velferðaríbúðum fyrir almenning. Svo er líka stórt rými með gagnvirkum leikjum og verkefnum sem er hægt að spreyta sig á. Til dæmis er hægt að æfa sig í að þekkja hljóð í mismunandi vélum, æfa sig í snerpu og athygli og öðrum eiginleikum sem flugmenn þurfa að búa yfir. Það er líka flughermir en í hann þarf að bóka tíma. Þarna er svo líka sýning um DC-3 herflugvél sem hvarf á dularfullan hátt í Eystrasaltinu 1952 með átta manna áhöfn. Vélin fannst ekki og ekkert vitað hvað kom fyrir og aðstandendur mannana sem hurfu fengu ekkert að vita. Það var svo ekki fyrr en í byrjun 10. áratugsrins sem kom í ljós að það var sovésk flugvél sem sprengdi upp sænsku vélina. Það var sovéski hermaðurinn sem uppljóstrari um það. Svo virðist sem sænski herinn hafi vitað hvað kom fyrir allan tíman en að vélin hafi verið í svo leynilegu herverkefni að ekki hafi verið hægt að segja frá því. Árið 2004 fannst vélin svo loksins og var hægt að ná henni mjög laskaðri upp úr hafinu. Líkamskeifar fjögurra úr áhöfninni fundust og gátu þá aðstandendur loksins jarðað ástvini sína. Hinir fjórir eru enn ófundnir. Eitt sem mér þykir áhugavert í hernaðarbraski Svíþjóðar er meint hlutleysi þeirra. Á safninu er horn sem ber yfirskriftina Hlutlaus- eða hvað? Þeir eru bara ekkert hlutlausir, þeir framleiða helling af hergögnum, flugvélum og vopnum og eru tilbúnir til að selja til þeirra sem það vilja kaupa.

Gististaður kvöldsins er í Östanå, hér snoturt tjaldsvæði við vatnið Grumlan og er auðvitað baðströnd sem við fórum á. Við vorum ekki búin að vera lengi í vatninu þegar ég þurfti að hörfa úr vatninu þar sem ég taldi mig hafa séð sæskrímsli. Gunnjón telur þó að sæskrímslið mitt sé bara gedda. Við ströndina er svo köld sturta. Maður togar í streng og þá kemur vatnið. Sturtan var eiginlega meira hressandi en vatnið og engin sæskrímsli nálæg.