Á ferð og flugi

Tiltölulega viðburðaríkur dagur. Í gær fengum við tjaldsvæði við tré. Að fá pláss við tré hefur kosti og galla. Gallar eru að stundum fara tjaldhælar og naglar í rætur á trjám og þá er mjög erfitt að ná þeim upp aftur. Annar galli er líka að maður er í skugga og fær enga kvöldsól. Mesti kosturinn er þó að maður er í skugga frá morgunsólinni klukkan fimm að morgni og vaknar þá ekki fyrir allar aldir í sjóðheitu tjaldi heldur er að hægt að sofa vel og lengur í svalara tjaldi. Það gerðist í morgun. Eftir slæping í tjaldinu, kaffi og morgunmat í sólinni kom akkúrat úrhelli þegar við vorum að byrja að pakka tjaldinu. Það kom þá heldur ekki að mikilli sök þar sem við vorum í skjóli króna téðra trjáa. Við sluppum við mestu bleytuna.

Deginum vörðum við svo í að skoða aðeins Lund. Við skildum bílinn eftir á bílastæði í miðbæ Lundar. Svíþjóð er eiginlega annáluð fyrir óskýr skilti við bílastæði varðandi gjaldtöku og hvenær gjaldtakan gildir. Oft strendur gjaldskylda og tími og svo annar tími innan sviga og svo koma allar undantekningar en þær geta verið margar og flóknar. Skiltið í dag var nokkuð skýrt. Það var ljóst að það væri gjaldskylda og á hvaða tíma, en það stóð ekki orð um hvernig ætti að greiða gjaldið. Hér í austurheimi virðist þykja mjög sjálfsagt að það kosti að leggja í bílastæði. Meira að segja við matvöruverslanir getur maður þurft að borga. Einhvern veginn hefur það orðið þannig að það er ég sem borga fyrir bílastæðin og ég er með öll möguleg öpp sem þarf að nota fyrir þau, EasyPark, Parkster, Aimo og Mobil, það eru þau algengustu. Á svipuðum tíma og við á bílastæðinu var sænsk fjölskylda. Þegar við vorum við það að yfirgefa tjaldsvæðið og reyna að finna upplýsingar hvernig maður borgar, kallaði konan til okkar á sænsku og spurði hvort við værum nokkuð búin að finna út hvernig væri borgað. Ég svaraði neitandi en var þá á leið til að grandskoða skiltið án upplýsinga aftur. Mér datt þá í hug að prófa bara öppin hvert af öðru og þegar ég komst að því að þarna gildir Parkster kallaði ég aftur til konunnar og sagði henni frá því. Hún hafði komst að sömu niðurstöðu.

Fyrsta stopp í Lundi var hins vegar dómkirkjan þar. Hún er 900 ára. Aðeins litlu yngri en byggð Norrænna manna á Íslandi. Dómkirkjan er ein sú mest skoðaða kirkja í Svíþjóð. Hún er líka stórglæsileg og flott. Þarna var hellingur af fólki að skoða. Kirkjan er það vinsæl að það er búið að byggja gestastofu við hliðina á henni. Inni í kirkjunni hangir Dannebrog, danski fáninn. En þarna í kirkjunni eru jarðneskar leifar Anders Sunesen erkibiskups í Lundi. Anders fylgdi með Valdimar öðrum Danakonungi í krossför til Eistlands árið 1219 og segir sagan að undir lok bardaga hafi Anders fallið á kné í bæn með hendur upp til himins og þá hafi fáninn fallið niður. Dannebrog er elsti enn notaði þjóðfáni í heimi.

Eftir kirkjuna fórum við svo í Sögusafn Lundarháksóla. Þar er sýning um sögu háskólans. Lundarháskóli var stofnaður 1666 og er í dag annar elsti háskóli Svíþjóðar en var á 17. öld fimmti háskóli landsins en á þeim tíma var Svíþjóð í stórveldisbransanum og innihélt þá allt Finnland og ýmsa hluta við strendur Eystrasalts. Það var ekki mikill vilji til að stofna annan háskóla á meginlandi Svíþjóðar, þar sem það var dýrt. Háskólinn í Uppsölum átti að duga. Það var hins vegar hann Magnus de la Gardie sem bjó í Läckö kastala og fór með fjármál Svíþjóðar og kom landinu síðar á hausinn, sem studdi uppbyggingu Lundarháksóla og kom framkvæmdinni í gang. Saga skólans er síðan rekin til dagsins í dag. Á safninu eru líka sýningar með munum frá steinöld og járnöld. Það er líka sýning með munum úr söfnum prófessora við skólann á 19. öld sem ferðuðust um heiminn og komu með ýmsa hluti til baka, brot úr hauskúpu Descartes, kajak og fatnað frá Grænlandi, sverð úr hákarlatönnum frá Nýja Sjálandi, og allskonar smáhluti frá Egyptalandi og Kína og indjána hlutir frá Norðurameríka. Meðal þessara gripa var líka lítil askja sem innihélt staka tönn. Tönn þessi var úr Magnúsi, eina syni Gústafs Vasa sem aldrei varð Svíakonungur, af einhverri ástæðu datt einhverjum fræðimanni við Lund í hug að taka og geyma eina tönn úr prinsinum þegar jarðneskar leifar hans voru grafnar upp á nítjándu öld. Sem betur fer var ekki reynt að gera sverð úr prinsatönnum enda þær líklega verri til þess brúks en hákarlatennur.

Svo var líka myntsýning með peningum sem hafi fundist frá hér og þar um Svíþjóð frá norrænum mönnum sem voru í víking á Bretlandseyjum. Víkingarnir fóru til Bretlandseyja og hótaðu að brenna og ræna borgirnar þeirra nema ef þeir fengu nægilega veglegar mútur til að slíkt svaraði ekki kostnaði. Sem Bretum fannst yfirleitt ágætis fjárfesting. Flestir peningarnir eru breskir, en sumir þýskir og jafnvel nokkrir frá miðausturlöndum sem sennilega fengust frekar með friðsamari hætti. Það eru fáir norrænir peningar en þarna er þó einn norskur sem Ólafur nokkur Tryggvason konungur lét slá.

Eftir safnaferð var förinni svo heitið á Subway. Ég hef aldrei farið á Subway á útlöndum. Ég vil helst ekki fara á neins konar veitingastaði þar sem ég þarf að segja í smáatriðum hvað ég vil eins og á Subway. Ég vil helst bara segja, ég ætla að fá svona og svo samskiptum lokið. Sumarið mitt á Færeyjum langaði mig oft á Sunset Boulevard sem er svona samlokustaður þar sem maður þarf að segja nákvæmlega hvað maður vill eins og Subway en ég þorði aldrei og endaði því alltaf á Burger King í staðinn. Ég er tiltölulega nýlega farin að þora að fara á Subway á Íslandi. Gunnjón sannfærði mig um að prófa þetta í dag. Þetta gekk alveg en var ekki alveg hin besta upplifun. Í fyrsta lagi þá eru bátarnir allt öðruvísi skipulagðir á matseðlinum og heita jafnvel eitthvað allt annað. Ég var búin að undirbúa mig að eiga öll samskipti þarna á sænsku, en svo talaði starfsmaðurinn ekki sænsku og þetta fór fram á ensku og einhverra hluta vegna panikaði ég og fékk mér annað grænmeti á bátinn en ég hafði ætlað mér og aðrar sósur líka. Þetta var allt í lagi en ég held ég segi pass við öðrum ferðum á Subway í útlöndum.

Í gær lenti Gunnjón í því undarlega atviki að armurinn á stólnum sem hann sat í bara allt í einu brotnaði og datt af og við það fóru fleiri hlutar af stólnum að losna. Við fórum því í Biltema í Lundi til að kaupa nýjan stól. Við keyptum reyndar tvo stóla því mér fannst nýji stóllinn hans Gunnjóns svo flottur að mig langaði í eins.

Nú erum við aftur komin til Danmerkur á tjaldsvæðið í Hverringe, sem er eitt af okkar uppáhalds. Fyrir utan rigninguna í morgun er búið að vera sól og blíða, áðan heyrðum við hinsvegar smá þrumur en engin rigning eða eldingar hafa fylgt því. Ég vona bara að veðurspáin um úrhelli haldi áfram að vera röng það sem eftir er ferðar.